Vorig jaar, kort voordat de Stichting Archeologie en Publiek officieel werd opgericht, verscheen het artikel Archeologie en educatie. Investeren in de toekomst in Archeobrief over de stand van publieksbereik in de archeologie en educatie in het bijzonder.
Het gemak waarmee de conclusie “opeens bleken de verre steentijdvoorouders helemaal niet zoveel anders dan wij” wordt getrokken (n.a.v. het Steentijdleefexperiment uit 1976), illustreert precies waarom archeologische educatie altijd zo moeizaam gaat. Als dat namelijk zo is, waarom dan al die moeite doen?